Szkoła Podstawowa im. bł. Edmunda Bojanowskiego w Bojanowie
Witamy na stronie internetowej Szkoły Podstawowej im. bł. Edmunda Bojanowskiego w Bojanowie.

Patron szkoły

     Patronem szkoły od dnia 14 listopada 1995 roku jest błogosławiony Edmund Bojanowski. Wybór tej osobowości nie był przypadkowy. Edmund Bojanowski całym swoim życiem zasłużył sobie na wieczną pamięć. Swoje uznanie dla działalności Edmunda Bojanowskiego wyraził Ojciec Święty Jan Paweł II w akcie beatyfikacji naszego patrona dnia 13 czerwca 1999 roku  w czasie pielgrzymki do ojczyzny.

     Edmund Wojciech Stanisław Bojanowski urodził się 14 listopada 1814 roku w majątku Grabonóg koło Gostynia w Wielkopolsce. Był dzieckiem chorowitym co ojcu, Walentemu, a szczególnie matce Teresie z Umińskich primo voto Wilkońskiej przysparzało wielu trosk szczególnie zaś wtedy, kiedy w wieku lat czterech zachorował tak ciężko, że lekarze nie dawali żadnych szans na jego wyzdrowienie. Edmund jednak cudownie wyzdrowiał, co przypisuje się modlitwom głęboko wierzącej matki. Fakt, że młody Edmund często chorował spowodował, że edukację na stopniu podstawowym i średnim odbył nie w szkołach, lecz w domu.

            W 1832 roku Edmund Bojanowski zapisał się na uniwersytet we Wrocławiu, by studiować literaturę i filologię słowiańską. Studia te kontynuował w Berlinie poszerzając swoje zainteresowania o filozofię. Okres studiów, często zresztą przerywany pobytami w różnych uzdrowiskach, to czas prób pisarskich Bojanowskiego oraz prac w redakcji "Marzanny" i "Przyjaciela Ludu".

          W 1834 roku stracił matkę, a w 1836 zmarł ojciec Edmunda. On sam wrócił w roku 1839 ze studiów i zamieszkał z Teofilem Wilkońskim(swoim przyrodnim bratem)w Grabonogu, którego ten ostatni był dziedzicem. Skromna dożywotnia renta zapewniona przez brata pozwoliła Edmundowi na działalność społeczną w tzw. Kasynie   Gostyńskim- stowarzyszeniu o charakterze oświatowym. W ramach działalności Kasyna założył Bojanowski, w czasie panującej w 1849 roku epidemii cholery, szpital przy współudziale sióstr miłosierdzia sprowadzonych z Poznania.

            Szczególnie Edmund Bojanowski przejął się losem sierot i dzieci wiejskich. Pierwszą wiejską ochronkę założył w Podrzeczu koło Gostynia w roku 1849, obsadzając w rolach opiekunek wiejskie dziewczęta. Pobłogosławienie i poświęcenie placówki w 1850 roku dało początek Zgromadzeniu Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny. Następne ochronki powstały w Turwi, Kopaszewie i Rąbiniu, seminarium z prawdziwego zdarzenia dla ochroniarek natomiast powstało w Jaszkowie koło Śremu. Wielkopolska inicjatywa ochronkowa Bojanowskiego znalazła swoich naśladowników na terenie ziemi tarnowskiej, przemyskiej i lwowskiej w zaborze austriackim oraz w kongresówce,a nawet, za sprawą panny Taylor, w Wielkiej Brytanii, gdzie za zgodą samego Bojanowskiego założono nowicjat służebniczek.

            W 1868 roku przyrodni brat Edmunda, u którego ów mieszkał zmuszony został sprzedać majątek. Bojanowski zamieszkał wtedy u przyjaciela, księdza Jana Koźmiana w Gnieźnie, gdzie pragnął, po ukończeniu, rozpoczętych w roku 1869 studiów w Seminarium Duchownym, zostać księdzem. Studiów tych nie ukończył jednak ze względu na zły stan zdrowia i w maju 1870 roku seminarium opuścił.

            Swoje pełne poświęcenia życie zakończył jako człowiek świecki 7 sierpnia 1871 roku w Górce Duchownej i został pochowany w Jaszkowie koło Śremu. W 1930 roku szczątki Edmunda Bojanowskiego przeniesiono do Lubonia-Żabikowa koło Poznania, gdzie spoczywają do dzisiaj.